เรื่องป่วนๆของเหล่าสภานักเรียนที่ทั้งเก่ง หล่อ สวย เท่ น่ารัก แต่กลับ.....

 

มีความลับใน  อดีตอันน่าตกตะลึงแอบซ่อนอยู่!!!

 

นักโทษอย่างพวกคุณน่ะเป็นได้แค่สีดำเท่านั้นเหละ

 

ความรัก...ที่เดินสวนทาง สถานะที่แตกต่าง

 

ทำไมกัน...เพราะอะไรนาย/เธอ ถึงยอมมองมาที่ฉันเลยล่ะ

 

ความกลัวที่จะต้องหวนกลับไปสู่อดีตที่ถูกปิดตาย

 

“...อะไรกันพวกเธอเองน่ะเหรอ

 

ไม่จริงคนๆนี้ทำไม! ถึงมาอยู่ที่นี้!!

 

เรื่องราวจะลงเอยในรูปไหนเชิญให้ทุกท่านม่านละครที่จะเปิดได้แล้ว

 ................................................

....................

........

...

 

  ปฐมบทของการเปิดม่าน  

ในความมืดรัตติกาลของท้องฟ้ามีเพียงแสงสว่างของดวงจันทร์กลมโตเท่านั้นที่เป็นดั่งเครื่องชี้นำทางให้กับทุกสิ่งบนโลก ช่องหน้าต่างสำหรับให้แสงลอดเข้ามาของคอหอยใต้ดินที่ถูกสร้างไว้เพื่อเป็นโกดังเก็บของ อากาศที่อยู่ภายในนั้นก็เบาบางและอับชื้น แผ่นหินตามผนังมีทั้งฝุ่นแล้วก็ราดำขึ้นอยู่เพียงประปราย ภายในหอคอยใต้ดินมีห้องเพียงสามห้อง แต่สิ่งที่แบ่งกั้นแต่ละห้องนั้นกลับไม่ใช่กำแพง หากเป็นโครงเหล็ก

“โดนจับมาขังอีกแล้ว~ก็บอกแล้วไงว่าหนีออกไปไม่ได้หรอก”น้ำเสียงเลือนลอยของใครซักคนจากหนึ่งในห้องขังทั้งสาม ก่อนจะตามมาด้วยเสียงลากของโซ่เหล็กที่ขูดพื้นหินไปตามจังหวะการก้าวเดิน มือเรียวบางที่ยื่นออกมาจับโครงเหล็ก ก่อนจะไล่นิ้วไปตามซี่กรงเหล่านั้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

‘...เพราะไม่ว่าจะพยายามเท่าไร ทุกอย่างก็เหมือนเดิม...’

“หุบปาก! ทำไม ทำไมถึงต้อง...เป็นแบบนี้ด้วย”น้ำเสียงที่สั่นเครือที่คล้ายกับว่าจะร้องไห้ของเด็กสาววัยสิบขวบ ผมสีนิลยาวจนถึงพื้น บนข้อเท้าและข้อมือเรียวนั้นมีเครื่องพันธนาการผนึกไว้อย่างแน่นหนาจนไม่สามารถที่จะขยับตัวได้เลย ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถหยุดความพยายามในการดิ้นรนของเด็กสาวในการที่จะลุกขึ้นยืนแม้ต่นิดเดียว

‘...ชีวิตเป็นของฉัน เส้นทางเป็นของฉัน ใครมัน...จะมายอมหยุดอยู่ที่นี้กัน!’

“อยาก...ออกไป..”เสียงที่เปล่งออกมาจนแทบจับใจความไม่ได้ของร่างเด็กสาวผมสีนิลประบ่าวัยไล่เลี่ยกันในห้องถัดไปที่พยายามยันตัวให้ลุกขึ้นมาจากเตียงนอนเหล็กเก่าๆ โดยไม่สนว่าจะทำให้ปากแผลที่เพิ่งสมานกันได้ไม่นานเท่าไรนั้นจะเปิดออก แต่เพราะว่าร่างกายที่อ่อนล้าจากการโดนทำโทษทำให้เจ้าตัวล้มลงไปนอนตามเดิมพร้อมกับเสียงสบถเบาๆ ราวกับสมเพชตัวเองที่ไม่อาจต่อสู้กับโชคชะตาที่พระเจ้าสร้างสรรขึ้นมาราวกับจะกลั้นแกล้ง หยาดนน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างช้าๆเมื่อเศษเสี้ยวความทรงจำกับใครบ้างคนก่อนที่จะถูกจับมาจองจำ ณ สถานที่แห่งนี้

‘...ต้องออกไป ทำคำสัญญานั้นให้เป็นจริง’

สถานที่อันห่างไกลตัดขาดจากบุคคลภายนอก ดินแดนที่เพียงฤดูเหมันต์ แสงสว่างที่พาดผ่านหมู่เมฆลงมาเพียงเบาบางให้รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาใดคล้ายกับเปลวไฟในจิตใจที่แทบจะหมดกำลังใจในโอกาศที่จะได้ออกไปเห็นผืนฟ้าสีครามภายนอกนั้นเป็นครั้งที่สอง เครื่องพันธนาการที่แน่นหนาพร้อมกับตราหมายเลขบนไหล่ ลำดับตัวเลขยิ่งน้อยเท่าไรยิ่งแสดงให้เห็นว่าโทษทัณฑ์ที่โดนนั้นหนักหนามากแค่ไหน

‘No. 004’ , ‘No.007’ , ‘No.013’  ลำดับหมายเลขที่ถูกตีตราไว้บนหัวไหล่ของเด็กสาวทั้งสาม พวกเธอมีโทษทัณฑ์อะไรจนได้รับหมายเลขเหล่านี้กันแน่....

.

.

.

“อยากได้อิสระกันหรือเปล่าเหล่าลูกแพะที่ตกเป็นผู้รับบาป”เสียงที่ดังขึ้นท่ามกลางความเสียงพายุหิมะจากด้านนอก ทำให้บุคคลทั้งสามกวาดสายตามองโดยรอบอย่างระมัดระวังตัวเองตามสัณชาติญาณ ก่อนที่เจ้าของเสียงปริศนานั้นจะเดินออกมาจากมุมมืดเพียงเล็กน้อยเพื่อแสดงตัว นัตย์ตาสีน้ำเงินที่เปล่งประกายเจ้าเล่ห์และเคลือบไปด้วยอันตรายในอะไรบ้างอย่าง แต่ทน่าแปลกที่มันกลับดึงดูดพวกเธอไว้ราวกับต้องมนต์

“ว่าไงล่ะ”

ข้อเสนอที่ถูกยื่นมาให้ของบุรุษปริศนา นั้นราวกับแอปเปิ้ลต้องห้ามในสวนเอเดน ดูหอมหวานและน่าลิ้มลอง จนอยากที่จะไคว้คว้าได้มันมาครอง หากแต่พิษร้ายที่แฝงมานั้นก็ช่างน่ากลัว จิตใจที่ถูกแบ่งเป็นสองฝั่งของเหล่าคนที่ถูกจองที่พยายามขบคิดหาคำตอบให้กับตัวเองในตอนนี้ แต่ไม่ว่าจะคิดมากเท่าไรคำตอบก็มีเพียงอย่างเดียว

“พาพวกเราออกไป”

“ปลดปล่อยพวกเราที”

“กรุณาช่วยฉันด้วย”

คำตอบที่ได้รับการเอือนเอ่ยออกมาจากเสียงของทั้งสาม ทำให้ริมฝีปากเรียวยกแสยะยิ้มราวเด็กน้อยที่ตื่นเต้นดีใจเมื่อได้ของเล่นชิ้นใหม่มาครอง ความรู้สึกกับความคิดที่แปลกประหลาดผุดขึ้นมาทำที่เห็น สายลมที่ผันแปร พัดพาเหล่าหมู่เมฆในจิตใจให้หายไป  รุ่งอรุณจากฟากฟ้าสีครามย้อนกลับเยือน เส้นทางที่พวกเธอเลือกจะชะนำไปสู่กระแสทางแบบไหนกันนะ......

+++++++++++++++++++++++++++++++

คุยกับไรเตอร์

ดีจ้า....สวัสดีทุกคนคนที่หลงเข้ามาทุกท่าน นิยายเรื่องนี้ไรเตอร์แต่งร่วมกับเพื่อนในกลุ่ม อาจจะเจอภาษาที่วิบัติบ้างก็คงไม่ว่ากันเนอะ ประมาณว่าเราอ่อนด้านนี้อ่ะ เพราะปกติจะพูดให้เพื่อนหรือน้องฟัง แล้วให้จินตนาการเอาเอง  แล้วที่เอามาลงนี้ก็เป็นการกันบล็อกมันร้างเจ้าของด้วยละมั้ง

ขอให้สนุกกับการอ่านนะ อ้อ ถ้าช่วยให้คำแนะนำแนวการเขียนว่าต้องปรับปรุงอะไรบ้างก็บอกมาได้นะค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

Recommend